Kuṇḍalinī to uśpiona Śakti — boska energia zwojująca się u podstawy kręgosłupa. Przebudzenie odbywa się stopniowo: energia prostuje się, wchodzi do kanału centralnego (Suṣumnā) i przebija kolejne węzły (granthi), aktywując czakry. Każdy etap przekształca ciało, umysł i duszę.

Kundalinī Sanskryt: kuṇḍalinī śakti  (कुण्डलिनी शक्ति) to potencjalna, uśpiona energia duchowa, zwinięta niczym wąż u podstawy kręgosłupa (w czakrze Mūlādhāra). Z natury jest transcendentalna, gdy zostaje przebudzona, wznosi się przez kanał Suṣumṇā Nāḍī ku Sahasrāra, jednocząc człowieka z boską świadomością. Kundalinī w pismach wedyjskich i upaniszadach 1. Źródło energii boskiej W Śāradā Tilaka Tantra  (III.5) czytamy: „Kuṇḍalinī to Boska Matka, która śpi zwinięta w trzech i

Prakṛti (sanskryt: प्रकृति) dosłownie oznacza: pierwotna natura, źródło, substancja, pra-materia, to, co poprzedza stworzenie.Etymologicznie: pra = „pierwotne, podstawowe”, kṛti = „stworzenie, akt, działanie”. W Wedach i Upaniszadach Prakṛti oznacza kosmiczną naturę, która jest tłem i „ciałem” całego stworzenia – zasadę żeńską, pasywną, potencjalną, w relacji do Puruszy (czystej świadomości, zasady męskiej).

Energia Prāṇa (dewanagari: प्राण, czyt. praana) to jedno z fundamentalnych pojęć w filozofii wedyjskiej, jogicznej i ajurwedyjskiej. Prāṇa oznacza „życiodajny oddech” lub „siłę życiową”, która przenika cały wszechświat i podtrzymuje życie we wszystkich istotach. Nie jest to tylko „powietrze” czy „oddech”, lecz subtelna energia, która leży u podstaw wszelkiej aktywności życiowej – fizycznej, mentalnej i duchowej.

Czym jest energia Śakti? Śakti (dewanagari: शक्ति) to boska, pierwotna energia żeńska, manifestująca się jako moc tworzenia, podtrzymania i zniszczenia we wszechświecie. Jest żeńskim aspektem Boga, a w tantrze – aspekt żeński Absolutu (Brahmana).

Czym jest Brahman? Brahman w Wedach i filozofii hinduizmu to Absolut, Nieskończona Rzeczywistość, Podstawa istnienia, Świadomość, która sama w sobie jest pełnią. Nie jest on bogiem w sensie osobowym, lecz raczej wszechobecną, pozbawioną cech (nirguṇa) i zarazem przejawiającą się w cechach (saguṇa) zasadą istnienia.